นิทรรศการเดี่ยวโดย สิราษฎร์ อินทรโชติ (Madeitwhendrunk: MIWD) ผลงานชุดนี้ไม่ได้ตั้งคำถามต่อ “ความเปราะบาง” ในฐานะสัญลักษณ์ของความอ่อนแอ หากแต่กลับมองว่ามันคือ “หลักฐานของการคงอยู่” ศิลปินถ่ายทอดกระบวนการมองตนเองผ่านการรื้อแยกเศษเสี้ยวของอดีต การรับรู้บาดแผล และการค่อยๆ ประกอบชีวิตกลับขึ้นใหม่ ผ่านการจัดแสดงที่แบ่งการเดินทางของบาดแผลออกเป็น 5 โซน — จาก “การเลือนราง” ของตัวตนสู่วัฏจักรของ “ความบอบบาง” ในภาวะการจมหาย (Zone 2) ที่ดำดิ่งลงสู่ความเงียบ และ “การโอบที่ผิดวิธี” (Zone 3) ก่อนเคลื่อนไปสู่สภาวะอ่อนไหวที่เราเริ่มเลือกจะ “วางดอกไม้ในช่องว่างของรอยร้าว” (Zone 4) การโอบอุ้มในที่นี้ไม่ใช่การปิดบังความเสียหาย แต่คือการยอมรับว่าความงามสามารถงอกงามขึ้นได้แม้ในพื้นที่ของบาดแผล และสุดท้าย นำไปสู่โซนที่ 5 “การขอโทษและการให้อภัยตนเอง”