นิทรรศการนี้ถือกำเนิดจากจุดจบของความสัมพันธ์อันยาวนาน ทว่าแทนที่จะโฟกัสที่ความสูญเสีย แต่กลับหันไปสำรวจ "ความรัก" ที่ยังหลงเหลือ ความอ่อนโยน ความอบอุ่น และความทรงจำที่ยังไม่จางหาย

ด้วยโทนสีอ่อนละมุนปนขมขื่น ภาพวาดเหล่านี้ถ่ายทอดอารมณ์ที่เกินจะบรรยายเป็นคำพูด ร้อยเรียงความเศร้าและความงามเข้าเป็นภาษาเดียวกัน แต่ละชิ้นงานคือการให้เกียรติกับสิ่งที่เคยเกิดขึ้น พร้อมมอบการปลอบโยนว่า: จุดจบของความสัมพันธ์ ไม่ใช่จุดจบของความรัก

นิทรรศการนี้เป็นคำปลอบโยนเงียบๆ เชื้อเชิญทุกคนที่เคยเจ็บปวดจากความรักให้มองเห็นว่า "ความรักไม่เคยหายไปไหน" มันแค่เปลี่ยนแปลง ลึกซึ้งขึ้น และพาเราเดินหน้าต่อไปเตือนเราว่า แม้ตลอดไปจะจบลงก่อนเวลาอันควร แต่ความรักยังคงอยู่ เป็นแหล่งแห่งความหวัง และการเริ่มต้นใหม่ที่พาเราเดินหน้าต่อไป